![\"\"](\"https:\/\/anxovarela.es\/sc\/wp-content\/uploads\/2024\/11\/Gala-Xalleiros-2015-Perfecto-Pereira-236x333.jpg\")
<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\nConscientes de que os verdadeiros autores da nosa historia son t\u00f3dolos fillos e fillas de Santa Comba nados nesta terra ou adoptados por ela. Esta lembranza a uns poucos quere ser o testemu\u00f1o do paso do tempo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Alg\u00fans est\u00e1n no recordo de todos e desde postos senlleiros na empresa, na m\u00fasica, na cultura, no deporte, ou no m\u00e1is humilde anonimato. Outros t\u00e9molos presentes na memoria pola s\u00faa forma de ser e actuar, polas an\u00e9cdotas que os nosos devanceiros contaban. Outros, como \u00e9 l\u00f3xico, non contar\u00e1n coa simpat\u00eda de moitos, pero para n\u00f3s, como reza a letra de Eduardo Pondal no Himno Galego ser\u00e1n \u201cos bos e xenerosos\u201d, que dunha ou outra forma, nunha grande maior\u00eda, contribu\u00edron, desde o noso pasado m\u00e1is afastado ata hoxe mesmo, a engrandecer o nome e prestixio do noso Concello, deixando claro que son, e te\u00f1en sido moitos m\u00e1is os xalleiros e xalleiras que poder\u00edan figurar neste apartado pero non sempre se conserva documentaci\u00f3n, nin tampouco ser\u00eda posible rese\u00f1ar un a un, a todos e cada un deles.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Traballou en Palestina, na Misi\u00f3n de Terra Santa, a \u201cperla das misi\u00f3ns\u201d no dicir dos seguidores do santo de As\u00eds, foi superior no Santo Sepulcro (1.981-1.983), en Betania (1.983-1.990) e en Can\u00e1 de Galilea. Estivo destinado na Procura Xeral de Terra Santa, foi membro do comit\u00e9 da parroquia latina de Xerusal\u00e9n. O goberno espa\u00f1ol, concedeulle a \u201cEncomienda de Isabel la Cat\u00f3lica\u201d. Finou en Xerusalem eeest\u00e1 soterrado no Monte Si\u00f3n en Palestina.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu o 5 de outubro de 1.913 en San Salvador de Padreiro e finou en Xerusal\u00e9n, donde foi soterrado segundo a s\u00faa vontade o 17 de outubro de 1.994. Entre 1.927 e 1.930 cursou os estudios human\u00edsticos no seminario franciscano de Herb\u00f3n (Padr\u00f3n) e vestiu o h\u00e1bito da orde de San Francisco o 30 de xullo de 1.930. Despois de estudiar teolox\u00eda en Santiago de Compostela, ordenouse sacerdote o 6 de xu\u00f1o de 1.941. Durante nove anos desempe\u00f1ou o oficio de organista e adicouse a ensinanza desta materia. Simultaneou este labor co de administrador dos centros franciscanos de Ponteareas e Herb\u00f3n as\u00ed como o traballo apost\u00f3lico coa xuventude Antoniana da vila de Ponteareas. O 6 de novembro de 1.950 incorp\u00f3rase \u00e1 Misi\u00f3n de Terra Santa, a \u201cperla das misi\u00f3ns\u201d no dicir dos seguidores do santo de As\u00eds. Al\u00ed primeiro durante oito meses presta servicio no Santo Sepulcro, e logo \u00e9 destinado \u00e1 Procura Xeral de Terra Santa, no convento de San Salvador, onde permanecer\u00e1 por espaco de 30 anos, acadando o grao de procurador xeral (1.968-1.981), sendo o derradeiro dos procuradores xerais en Terra Santa. Polos seus longos anos de servicio como procurador xeral, o goberno espa\u00f1ol, daquela da UCD, concedeulle a \u201cEncomienda de Isabel la Cat\u00f3lica\u201d. O mesmo tempo entre 1.951 e 1.962 foi corista custodial e sempre traballou en Palestina nas obras de beneficiencia, nomeadamente como membro do comit\u00e9 da parroquia latina de Xerusal\u00e9n. Rematado o seu per\u00edodo como procurador en Terra Santa foi superior no Santo Sepulcro (1.981-1.983), en Betania (1.983-1.990) e en Can\u00e1 de Galilea (1.990-1.993). Con 80 anos en xaneiro 1.994, cando xa estaba enfermo veu a Santiago e visitou a s\u00faa familia, que lle propuso quedar aqu\u00ed, pero el quiso volver, sempre dec\u00eda que quer\u00eda ser enterrado no Monte Si\u00f3n en Palestina, como as\u00ed foi, no outono desde mesmo ano 94. O seu bi\u00f3grafo P. Jos\u00e9 Rodr\u00edguez di del: \u201cle recordaremos siempre a la puerta de estos santuarios acogiendo con gesto sereno y gozoso a todo el que llegaba como peregrino o como simple turista. Su sonrisa cautivaba a unos y otros. Le recordaremos caminando por las calles de Jerusal\u00e9n con paso ligero para socorrer necesidades. Le recordaremos paseando por los pasillos de la enfermer\u00eda con la voluntad de recuperar las fuerzas que le permitiesen volver a su trabajo con los peregrinos. Le recordaremos como un hombre manso y humilde, risue\u00f1o y jovial. Le recordaremos, sobre todo como un fraile que am\u00f3 profundamente su vocaci\u00f3n de Hermano Menor y que am\u00f3 con pasi\u00f3n a Tierra Santa. Por ella sufri\u00f3 con ella goz\u00f3 y en ella sirvi\u00f3 fielmente al Se\u00f1or\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Foi un home relevante como escritor e membro da xerarqu\u00eda eclesi\u00e1stica cat\u00f3lica nos s\u00e9culos XVII e XVIII chegando a ser bispo mercenario de Tarazona, provincial da s\u00faa orde relixiosa e catedr\u00e1tico de Teolox\u00eda Moral na Universidade en Salamanca. Na s\u00faa parroquia natal de C\u00edcere, amais de reface-la igrexia e levanta-la capela de Nosa Se\u00f1ora da Mercede fixo valiosas doaz\u00f3ns.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu o 12 de xaneiro de 1.672 en C\u00edcere de Abaixo, que daquela dec\u00edase \u201cS\u00edser\u201d, e morreu en Tarazona (Zaragoza) o 29 de marzo de 1.741, sendo soterrado o seu corpo nesa catedral, a\u00ednda que posteriormente os seus restos mortais acabaron enterrados na Capela do Cristo do convento de Conxo. Foi un home relevante como escritor e membro da xerarqu\u00eda eclesi\u00e1stica cat\u00f3lica nos s\u00e9culos XVII e XVIII chegando a ser bispo mercenario de Tarazona, provincial da s\u00faa orde relixiosa e catedr\u00e1tico de Teolox\u00eda Moral en Salamanca. Garc\u00eda Pardi\u00f1as, que ti\u00f1a gran devoci\u00f3n pola Virxe Mar\u00eda, estudiou no colexio de Fonseca (centro de prestixio para as familias fidalgas) e entrou no convento mercenario de Conxo en 1.689 con 17 anos, despois de estudiar Artes e dous anos de Teolox\u00eda. Despois de superar a \u201cprobanza de sangre como era costume \u201cy probar que estaba limpio de sangre jud\u00eda o de cualquier otra mala raza\u201d continuou coa s\u00faa formaci\u00f3n en Tormes, Valladolid e \u00c1vila. Desde 1.700 foi catedr\u00e1tico na Universidade de Salamanca e do 1.703 \u00f3 1.706 ser\u00eda rector do col\u00e9xio da Vera Cruz. Logo foi nomeado Visitador Provincial \u201cde los conventos del reino de Galicia y principado de Asturias\u201d. Regresou \u00f3 seu convento de Salamanca, onde permaneceu ata se-lo bispo de Tarazona e no ano 1.718 ga\u00f1ou a c\u00e1tedra de Teolox\u00eda Moral. En 1.719 foi elixido mercenario Superior provincial de Castela, e un ano despois o rei Felipe V present\u00e1bao para bispo de Tarazona, en Arag\u00f3n. Na s\u00faa parroquia natal de C\u00edcere, amais de reface-la igrexia e levanta-la capela de Nosa Se\u00f1ora da Mercede, puso no altar maior as imaxes de San Pedro Nolasco e San Ram\u00f3n Nonato, achegou l\u00e1mpadas de prata, alfaias para o templo e creou unha fundaci\u00f3n e capelan\u00eda da Mercede, que pasaron por diversas reviravoltas despois da s\u00faa morte. No exterior da s\u00faa casa colocou o escudo da s\u00faa orde mercenaria. En informes elaborados polo p\u00e1rroco da parroquia en 1.946 D. Jos\u00e9 Cabeza Docampo, figuran doaz\u00f3ns do Bispo Pardi\u00f1as consistentes nunha cruz parroquial de prata (gardada daquela na casa rectoral da capital xalleira) e un unha cadea de ouro que lle penduraba \u00e1 imaxe da virxe Mar\u00eda nas procesi\u00f3ns.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
A\u00ednda que crego e franciscano, destaco una qu\u00edmica. As s\u00faas investigaci\u00f3ns e publicaci\u00f3ns coronadas por varias patentes cient\u00edficas acred\u00edtano como relevante investigador e traballou principalmente nas Universidades Brit\u00e1nicas de Londres e Glasgow, xunto \u00f3 premio Nobel de Qu\u00edmica do ano 1.969 D.H.R. Barton. Elaborou estudos sobre os constitu\u00edntes de resinas vexetais Mastic, separando nelas por primeira vez no mundo d\u00faas substancias, tirucalol e \u00e1cido olean\u00f3nico, e outras d\u00faas desco\u00f1ecidas. Dirixiu os departamentos de Qu\u00edmica Org\u00e1nica de Barcelona e Valencia e do Concello Superior de Investigaci\u00f3n Cient\u00edficas de Espa\u00f1a (CSIC).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu en Vilamaior o 1 de abril de 1.915 e faleceu en Santiago de Compostela o 5 de maio de 1.986. En 1.931 fixo en Santiago o ano do Noviciado e en 1.938 a profesi\u00f3n de votos solemnes. Conclu\u00eddos os estudios de Filosof\u00eda, Teolox\u00eda e demais ciencias relacionadas como ministerio pastoral e sacerdotal, ordenouse presb\u00edtero no ano 1.939. Durante a Guerra Civil en 1.937 foi desprazado a Lugo donde prestou servicios na milicia, sen perde-lo ritmo dos seus estudos, sempre cargados de sobresa\u00edntes na s\u00faa traxectoria acad\u00e9mica. En 1.949 e despois de inicialos estudos de Ciencias na Universidade de Santiago licenciouse en Madrid en 1.945, e en 1.949 doctorouse coa tese \u201cSulfamidas Arsenicales\u201d. En Santiago de Compostela foi profesor axudante de Qu\u00edmica Org\u00e1nica (1.945-1.949), adxunto (1.946-1.954), profesor agregado de Qu\u00edmica Org\u00e1nica na Universidade de Barcelona (1.967-1.974) e catedr\u00e1tico da mesma materia na Universidade de Valencia (1.974-1.985), ata a hora da s\u00faa xublicaci\u00f3n lectiva. As s\u00faas investigaci\u00f3ns e publicaci\u00f3ns coronadas por varias patentes cient\u00edficas acred\u00edtano como relevante investigador e traballou principalmente nas Universidades Brit\u00e1nicas de Londres (Birkbeck Collage, Chemistry Deparment Imperial Collage University) e Glasgow (Chemsitry Deparment), xunto \u00f3 premio Nobel de Qu\u00edmica do ano 1.969 D.H.R. Barton. En Londres elaborou estudos sobre os constitu\u00edntes de resinas vexetais Mastic, separando nelas por primeira vez no mundo d\u00faas substancias, tirucalol e \u00e1cido olean\u00f3nico, e outras d\u00faas desco\u00f1ecidas \u00e1s que denominou \u00e1cido masticadien\u00f3nico e \u00e1cido isomasticadien\u00f3nico. Foi director dos departamentos de Qu\u00edmica Org\u00e1nica de Barcelona e Valencia e do Concello Superior de Investigaci\u00f3n Cient\u00edficas de Espa\u00f1a (CSIC). Presentou estudios no Internacional Symposium on Microchemical Techniques, en Pensilvania (EEUU), entre eles o seu traballo \u201cDemostration of Funcional Groups in Indole Compouns by Micro Scale Reactions\u201d. Era membro da Real Sociedade Espa\u00f1ola de F\u00edsica e Qu\u00edmica, Bolet\u00edn da Universidade Santiago, Journal of the Chemical Society, Revista de Ciencia Aplicada, I\u00f3n, Tetrahedron e Informaci\u00f3n de Qu\u00edmica Anal\u00edtica, etc. Entre outros m\u00e9ritos ten 105 traballos cient\u00edficos editados coa s\u00faa sinatura, 22 teses de doutoramento dirixidas durante o seu maxisterio, dous grandes proxectos cient\u00edficios que dirixiu nas Universidades de Santiago e Valencia, e traballou no equipo do premio Nobel Barton que realizou importantes traballos de pescuda sobre triternoideos. Todo esto compaginouno coa s\u00faa laboura de crego e franciscano concretado en diversos labores pastorais como catequese rural, predicaci\u00f3n, ensino a futuros frades e publicando escritos seus en revistas como \u201cLiceo Franciscano\u201d e \u201cVerdad y Vida\u201d. Cando finou no Hospital Xeral de Galicia en Santiago de Compostela, contaba con 71 anos, e foi soterrado en Vilamaior, a s\u00faa parroquia natal.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Foi o poeta m\u00e1is popular da Terra de Xallas. Colaborou literariamente no c\u00e9lebre \u201cDiario de la Marina\u201d e participou no ambiente cultural do Centro Galego da Habana (Cuba). Mantivo admiraci\u00f3n e amizade con Curros Enriquez, gran poeta civil da Galicia do s\u00e9culo XIX. En Santa Comba hai un colexio de primaria en Traba, na parroquia de Castriz, unha asociaci\u00f3n vecinal en Santa Sabi\u00f1a e m\u00e1is unha r\u00faa na capital xalleira que levan o seu nome.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu o 4 de xaneiro de 1.872 no lugar de Barilongo (lugar dunha \u00fanica vivenda), parroquia de Santa Sabi\u00f1a, onde a terra \u00e9 mina e sabe a volframio, e morreu na Habana (Cuba) o 16 de outubro de 1.945 cando contaba con 73 anos. Foi o poeta m\u00e1is popular da Terra de Xallas. Asistiu a escola intermitentemente durante tres anos ata que con 17 anos, concretamente o 17 de agosto de 1.889 emigra para a Habana. Comenzou traballando nunha bodega, s\u00f3 18 d\u00edas, e os tres anos da s\u00faa chegada xa estaba estudiando para cura, abandonando os estudos cando lle faltaba moi pouco para rematar, motivado \u201cpolos abusos, a hipocres\u00eda e a dobre moral da Igrexa no seu tempo\u201d como demostra a \u201cCarta os curas de Santa Comba\u201d escrita en idioma galego, a\u00ednda que o co\u00f1ecemento e denuncia dos males da igrexia non lle impedir\u00edan ser un bo cat\u00f3lico practicante, eso si un cat\u00f3lico cr\u00edtico, que defend\u00eda, nun supo\u00f1er, o celibato opcional dos curas. Acadou o t\u00edtulo de mestre de instrucci\u00f3n p\u00fablica, e con el impartiu docencia en diversos lugares da illa caribe\u00f1a, sendo o seu derradeiro destino a escola do barrio de Cayajabos, perto dun lugar chamado Artemisa, na provincia de Pinar del R\u00edo. Colaborou literariamente no c\u00e9lebre \u201cDiario de la Marina\u201d e participou no ambiente cultural do Centro Galego da capital cubana. Mantivo admiraci\u00f3n e amizade con Manuel Curros Enriquez, gran poeta civil da Galicia do s\u00e9culo XIX. Como outros tantos paisanos, os seus derradeiros tempos pasounos na sociedade dos galegos \u201cLa Ben\u00e9fica\u201d, da que era socio de honra e na que recibiu todas as atenci\u00f3ns e coidados medicos necesarios. Os seus restos descansan no Pante\u00f3n do Centro Galego do Cemiterio de Col\u00f3n da cidade da Habana. Case sempre escribiu na s\u00faa lingua orixinaria e a \u00fanica ocasi\u00f3n na que volveu \u00e1 terra natal foi no ano 1.921, cando contaba con 49 anos. En Santa Comba hai un colexio de primaria en Traba, na parroquia de Castriz, unha asociaci\u00f3n vecinal en Santa Sabi\u00f1a e m\u00e1is unha r\u00faa na capital xalleira que levan o seu nome.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Chegaron a estas terras o seu destino profesional como maestros, aqu\u00ed votaron m\u00e1s de 40 anos. A M\u00aa Luz rei Juan Carlos concedeulle a a Cruz de Alfonso X o Sabio pola s\u00faa laboura docente, e a Jos\u00e9 a Corporaci\u00f3n Municipal de Santa Comba doulle o seu nome a unha r\u00faa da localidade.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
M\u00aa Luz naceu en Fene o 23 de abril de 1.914 e casou con Jos\u00e9. Os dous chegaron a Santa Comba, \u00f3 seu destino profesional como maestros en 1.944, e aqu\u00ed vivir\u00edan desde aquela ata as datas dos seus respectivos pasamentos. M\u00aa Luz foi destinada primeiramente a Arant\u00f3n, e pasou a formar parte do cadro de profesores do novo col\u00e9xio comarcal Barrie de la Maza no ano 1.973. Xubilouse unha d\u00e9cada m\u00e1is tarde, en 1.983, despois de botar 39 anos en Santa Comba. Jos\u00e9 foi destinado inicialmente a San Cristovo de Mall\u00f3n, logo pasou \u00e1 Agrupaci\u00f3n Mixta de Santa Comba, onde foi director e secretario da Xunta Municipal ata que no ano 1.973 e tam\u00e9n se integrou no novo Col\u00e9xio P\u00fablico Barrie de la Maza. Pola s\u00faa labor docence de tantos anos, a M\u00aa Luz foille concedida o 29 de xaneiro de 1.996, polo rei Juan Carlos, a Cruz de Alfonso X o Sabio. A Jos\u00e9 polos 35 anos adicados enteiramente \u00f3 ensino, a Corporaci\u00f3n Municipal de Santa Comba doulle o seu nome a unha r\u00faa da localidade.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
A\u00ednda que licenciado en medici\u00f1a e cun amplo curriculum como m\u00e9dico, tanto en Santa Comba como na guerra, Atom\u00e9 a\u00ednda segue moi vivo en moitas casas de Santa Comba, e non pola s\u00faa laboura de m\u00e9dico, sen\u00f3n polas s\u00faas vi\u00f1etas e debuxos coas caricaturizou a unha chea de personaxes locais perfectamente reco\u00f1ecibles e f\u00edxolle retratos a moitos personaxes da vida p\u00fablica, tanto galega como espa\u00f1ola. Unha das r\u00faas da vila recibe o seu nome<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu na Casa da Lavana, no lugar de Santa Catali\u00f1a, o lado da Casa do Concello, o 16 de agosto de 1.914. Licenciouse en Medici\u00f1a na Universidade de Santiago en 1.936, pero xa de cativo lle gustaba debuxar. Durante a guerra civil estivo no 36 como tenente m\u00e9dico na fronte de Toledo, e no ano 1.941 foi destinado \u00f3 hospital militar de Oviedo, pasando a Marrocos no ano 1.943. Dous anos despois en 1.945, cando contaba con 32 anos, abre consulta de m\u00e9dico en Santa Catali\u00f1a. Xa en 1.935 amosa as s\u00faas creaci\u00f3ns como caricaturista nun comercio de Santiago, pero ser\u00e1 a partir do ano 1.950 cando publique as s\u00faas vi\u00f1etas e debuxos \u201cAs paroladas\u201d no peri\u00f3dico herculino El Ideal Gallego, sempre utilizando a nosa l\u00edngua nos p\u00e9s das s\u00faas vi\u00f1etas, e a\u00ednda despois da s\u00faa morte, este xornal seguir\u00eda publicando as s\u00faas obras. Os debuxos e textos de Atom\u00e9 tam\u00e9n se publicaron nos xornais La Noche de Santiago de Compostela, a revista Chan, que dirix\u00eda en Madrid o xornalista Raimundo Garc\u00eda Dom\u00ednguez \u201cBorob\u00f3\u201d, na revista Medicina Rural e nas publicaci\u00f3ns de C\u00e1ritas interparroquial \u201cA Nosa Comarca\u201d, \u00e1 que tam\u00e9n lle fac\u00eda chega-las s\u00faas colaboraci\u00f3ns. En realidade a s\u00faa especialidade era o caricaturismo que logo derivou cara o humorismo. As s\u00faas obras espux\u00e9ronse no Casino de Oviedo (1.941), Hostal dos Reis Cat\u00f3licos (Santiago 1.961), Uni\u00f3n de Artes\u00e1ns (Santiago 1.965) e incluso en Barcelona. Atom\u00e9 a\u00ednda segue moi vivo en moitas casas de Santa Comba, xa que adem\u00e1is das s\u00faas vi\u00f1etas e debuxos, caricaturizou a unha chea de personaxes locais perfectamente reco\u00f1ecibles, e f\u00edxolle retratos a moitos personaxes da vida p\u00fablica, tanto galega como espa\u00f1ola. Tam\u00e9n segue vivo na gastronom\u00eda local, xa que un dos platos que fixeron famoso o restaurante Casa Aurelio, as perdices con verdura, proceden dunha receita que \u00e9l lle dou a Pilara, propietaria do local, e que aprendera da s\u00faa nai, a\u00ednda hoxe \u00e9 este un prato cel\u00e9bre para a degustaci\u00f3n nesta casa dos bos xantares. O apodo de Atom\u00e9 procede dun erro do diario El Ideal Gallego o transquibir a abreviatura do seu nome xunto co seu apelido, o que o marcar\u00eda para sempre. A propia profesi\u00f3n de m\u00e9dico, a s\u00faa vida en Santa Comba e o seu labor como debuxante e caricaturista fix\u00e9rono un personase moi popular non s\u00f3 na Terra de Xallas. Faleceu o 18 de decembro de 1.974, e pasados algo m\u00e1is de tres meses, o 2 de Abril de 1.975, o pleno do concello acordou por unanimidade que unha das r\u00faas da vila reciba o seu nome, entre a capela da Nosa Se\u00f1ora dos Milagres e ata o final do barrio de Santa Catalina, xa que \u00e9 aqu\u00ed onde estaba instalada a s\u00faa cl\u00ednica m\u00e9dica. O 16 de decembro de 2000 a Asociaci\u00f3n Cultural Comarca do Xallas presentou o libro \u201cAtom\u00e9. O debuxante e humorista de Santa Comba\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Foi empresario, xuiz de paz, encargado de quintas, funcionario, un dos m\u00e1is m\u00edticos xestores deportivos no f\u00fatbol da Costa da Morte a fronte do Xallas f\u00fatbol club e incluso proposto para alcalde en varias ocasi\u00f3ns, cargo de rexeitou sistem\u00e1ticamente. Na s\u00faa faceta de empresario adicouse a xestionar a salida cara a Am\u00e9rica de t\u00f3dalas persoas que emigraban fuxindo da probreza, o que o converteu no verdadeiro art\u00edfice da emigraci\u00f3n xalleira de Santa Comba e Mazaricos, as\u00ed como de municipios lim\u00edtrofes de A Ba\u00f1a, Negreira e Val do Dubra e Zas cara a Am\u00e9rica, e especialmente cara Brasil. Foi un dos art\u00edfices da creaci\u00f3n da feira do gaiteiro, xestionou un dos primeiros bancos que se estableceron na localidade, e na casa na que na viviu estableceuse o tel\u00e9grafo despois de que estivera en Santa Catalina. \u00c9 socio fundador e presidente honor\u00edfico do Xallas F.C. e o \u00fanico membro do clube que ten a insignia de ouro do clube sufragada polos propios xogadores. Conta coa insignia de reco\u00f1ecemento o m\u00e9rito da Federaci\u00f3n Galega de F\u00fatbol e do Col\u00e9xio Galego de \u00c1rbitros. O Concello de Santa Comba reco\u00f1eceu a s\u00faa laboura co galardon deportivo \u201cToda unha vida\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu \u00f3 9 de xullo de 1.918 en Avellaneda-Arxentina froito da emigraci\u00f3n, pero xa de moi pequeni\u00f1o viviu en Santa Comba. Foi empresario, xuiz de paz durante 12 anos, encargado de quintas no concello, funcionario durante 33 anos e un dos m\u00e1is m\u00edticos xestores deportivos no f\u00fatbol da Costa da Morte a fronte do Xallas f\u00fatbol club. Foi proposto en varias ocasi\u00f3ns para Alcalde, proposta que rechazou sistem\u00e1ticamente pola s\u00faa oposici\u00f3n o r\u00e9ximen dictatorial do xeneral Franco. Esta actitude levou a que se produciran varios rexistros na s\u00faa casa, e fora proposto para fusilamento, xunto con varios veci\u00f1os de Vilar. Na s\u00faa faceta de empresario adicouse a xestionar a salida cara a Am\u00e9rica de t\u00f3dalas persoas que emigraban fuxindo da probreza, encarg\u00e1ndose de todo, incluido papeleo, autobuses ata Vigo, estancias e xesti\u00f3ns ante o consulado, e en moitas ocasi\u00f3ns incluso adiantaba os cartos da pasaxe, o que o converteu no verdadeiro art\u00edfice da emigraci\u00f3n xalleira de Santa Comba e Mazaricos, as\u00ed como de municipios lim\u00edtrofes de A Ba\u00f1a, Negreira e Val do Dubra e Zas cara a Am\u00e9rica, e especialmente hacia Brasil. De feito Brasil \u00e9 o pa\u00eds, xunto con Suiza, que m\u00e1is riqueza lle xenerou \u00e1s Terras do Xallas con cartos procedentes da emigrancci\u00f3n. A\u00ednda na actualidade Brasil segu\u00e9 notando a base emigratoria que creou al\u00ed \u201cRaso\u201d con veci\u00f1os da zona, xa que \u00e9 o pa\u00eds no que Santa Comba encabeza o ranking de emigraci\u00f3n galega con 1.272 xalleiros oficiais seg\u00fan o censo de 2005, s\u00e9gelle A Coru\u00f1a cidade con 538, Santiago con 307, Negreira con 206, a Ba\u00f1a 220, Val do Dubra 212, Mazaricos 202, e Zas 187, a\u00ednda que a colonia de xalleiros estimase que pode chegar \u00f3s 5.000 habitantes, que rexentan os mellores e m\u00e1is modernos locais de hosteler\u00eda en Ipanema, Tijulla, Lebl\u00f3n ou Copacabana en Rio de Janeiro. Xunto co m\u00e9dico Atom\u00e9 e o Alcalde do momento foi o art\u00edfice da creaci\u00f3n da feira do gaiteiro, que consist\u00eda e traer un gaiteiro para amenizalas feiras, en concreto a terceira, a feira nova, a dos segundos luns de mes. Xestionou un dos primeiros bancos que se estableceron na localidade, o de Hijos de Olimpio P\u00e9rez, e na casa na que na viviu ata a s\u00faa morte estableceuse o tel\u00e9grafo despois de que estivera en Santa Catalina, que era xestionado polo seu cu\u00f1ado Salom\u00f3n Arce Martinez. \u00c9 un dos personaxes m\u00e1is m\u00edticos de toda a historia do f\u00fatbol da Costa, non solo polos resultados deportivos do club que presid\u00eda sen\u00f3n tam\u00e9n polos m\u00e9todos de xesti\u00f3n utilizados propios do s\u00e9culo XXI, reflexados incluso en diarios de prestixio da \u00e9poca como \u201cEl Ideal Gallego\u201d ou no desaparecido \u201cRiazor\u201d que na consecuci\u00f3n do primeiro t\u00edtulo da Copa da Costa, publicou a s\u00faa portada coa foto do clube e a seguinte frase \u201cEl verdadero f\u00fatbol sin los males del profesionalismo, Muchas gracias Raso\u201d. Posteriormente outro diario fac\u00edase esta pregunta \u201c\u00bfTuvo el Xallas su Lendoiro o el Deportivo su Raso?\u201d. Nos 60 cando o Xallas ga\u00f1ou a Copa contra o Negreira, puso 140.000 ptas da \u00e9poca do seu bolsillo que amortizou na terceira eliminatoria, a final de tempada o clube ti\u00f1a 20.000 ptas de superavit, sin contar as cuotas dos socios. No apartado deportivo concentraba os xogadores en pensi\u00f3ns de Santiago e dorm\u00eda con eles para vixialos e evitar que sa\u00edran de noite para estar frescos nos partidos, e o mesmo d\u00eda do partido segu\u00eda coa concentraci\u00f3n, neste caso cunha comida na casa do que el consideraba a s\u00faa man dereita \u201cRicardo de Cape\u00e1ns\u201d. Contaba no clube con m\u00e9dico, o co\u00f1ecido \u201cAtom\u00e9\u201d, que xa daquela suministraba vitaminas os xogadores, e por si fora pouco primava os xogadores con 100 ptas partido, que se convert\u00edan en 500 nas finales. \u00c9 socio fundador e presidente honor\u00edfico do Xallas F.C. \u00e9 o \u00fanico membro do clube que ten a insignia de ouro do clube sufragada polos propios xogadores dos anos 60 (Arufe, Amarelle, Ra, Puchini, Riverita, Ventura, Nicanor, Aparicio, Varela, Pah\u00ed\u00f1o, etc), que novamente se xuntaron en novembro de 2002 para rendirlle unha homenaxe despois do multitudinario que tivo lugar nos anos 80. Conta coa insignia de reco\u00f1ecemento o m\u00e9rito da Federaci\u00f3n Galega de F\u00fatbol e do Col\u00e9xio Galego de \u00c1rbitros. Durante a s\u00faa xesti\u00f3n o Xallas F.C. acadou tres Copas da Costa e dous Subcampeonatos, as\u00ed como o prestixioso trofeo Manzana de Oro O Para\u00edso de Muros, de entre outros t\u00edtulos. O Concello de Santa Comba, na primeria gala do deporte que reco\u00f1ece a persoeiros locais destados no seu papel de promoci\u00f3n no deporte concedeulle o galard\u00f3n deportivo no apartado \u201cToda unha vida\u201d. Faleceu \u00f3 27 de xullo de 2006 cando contaba con 88 anos.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Sen nacer en Santa Comba, trasladouse o noso pobo para facerse cargo dunha botica e ademais de boticario (descubriu unha medicina contra a sarna, que patentou) acabou sendo xuiz de paz e alcalde. Pero a s\u00faa fama venlle pola s\u00faa gran afecci\u00f3n a m\u00fasica, ensinaba, escoitaba, compo\u00f1\u00eda e dirix\u00eda, as\u00ed como a animaci\u00f3n cultural, na s\u00faa botica celebraba xuntanzas coa xente nova, veladas literarias e musicais.Formou un coro, tocaba o piano, cantaba nas misas dos domingos, seleccionaba voces e foi o art\u00edfice da fundaci\u00f3n da banda de m\u00fasica. Cando as bandas de m\u00fasica vi\u00f1an a tocar nas festas de Santa Comba, a primeira peza toc\u00e1bana diante da s\u00faa casa e \u00e9l dirix\u00edaas coa s\u00faa batuta. O seu enterro celebrousese con 13 sacerdotes e unha orquestra. Unha r\u00faa da localidade est\u00e1 adicada a s\u00faa persoa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu en Le\u00f3n en 1.895 e cando colleu a c\u00e9ntrica botica, que a\u00ednda existe no centro da vila fronte o campo da feira, trasladouse a Santa Comba, en donde casar\u00eda cunha muller do Cataduiro (Al\u00f3n), Dolores Nieto Calvo. Foi boticario, xuiz de paz e alcalde de Santa Comba entre 1.938 e 1.940, pero a s\u00faa fama venlle pola s\u00faa gran afecci\u00f3n a m\u00fasica, ensinaba, escoitaba, compo\u00f1\u00eda e dirix\u00eda, as\u00ed como a animaci\u00f3n cultural, na s\u00faa botica celebraba xuntanzas coa xente nova, veladas literarias e musicais. No outono de 1.917 p\u00faxolle as ilustraci\u00f3ns musicais a \u201cEl conde Lequi. Drama cadav\u00e9rico y espeluznante al magnesio\u201d con letra de M. Losa Alvarez que se estreou nun teatro de Santiago de Compostela. A obra \u201cUn d\u00eda n\u2019a aldea\u201d premiada polo xornal \u201cLa Raza\u201d en xu\u00f1o de 1.917 dirixiuna el mesmo na s\u00faa estrea no Teatro Principal de Santiago o 14 de xu\u00f1o de 1.918. Compuxo \u201cEl chotis Coru\u00f1a\u201d que foi a estrear a cidade herculina na honra do seu alcalde Alfonso Molina. Unha misa a tres voces (triple, tenor e baixo), titulada \u201cMisa coral solemne\u201d, na que aparece \u201cSanta Comba 1.918, arquivo parroquial de Santa Comba, marzo de 1942\u201d. Pero ten multitude de partituras manuscritas, como O corpus na aldea (Maio de 1922), Ralip, Carita de Macarena (pasodobre de 1.945 foi partitura propias para todos os instrumentos dunha banda), Poutpurri 1\u00aa f\u00e1cil (Maio 1950), Marisa (01\/08\/1950), Trangallada de las doce (10\/09\/1950), Guapa (marcha festas das uvas 31\/12\/1950), Para el carro (15\/11\/1951), Porque te quiero (arranxo pasodobre 10\/05\/1952), Amor en cartulina, Diana (25\/05\/1952), Habanera (arranxo propio 30\/05\/1952), Baila Farruco (15\/06\/1952), Pasa el batall\u00f3n (arranxo 24\/06\/1952), La orgia dorada (arranxo 20\/07\/1952), La pen\u00faltima y nos vamos (25\/08\/1952), Una monada (30\/08\/1952), Como te has desenrrollao. Cando as bandas de m\u00fasica vi\u00f1an a tocar nas festas de Santa Comba, a primeira peza toc\u00e1bana diante da s\u00faa casa e \u00e9l dirix\u00edaas coa s\u00faa batuta. Formou un coro que acompa\u00f1aba co seu piano e cantaba nas misas dos domingos, seleccionando as voces nas veladas da botica, e na casa de Turnes Fandi\u00f1o fac\u00eda os ensaios. En 1.950 foi o art\u00edfice para a fundaci\u00f3n da banda de m\u00fasica local e tivo moito que ver na construcci\u00f3n dun palco da m\u00fasica no Campo da Feira (hoxe desaparecido) e na creaci\u00f3n da feira do gaiteiro, xunto con Raso e o alcalde Andr\u00e9s Pereira. O Pleno municipal en sesi\u00f3n extraordinaria do 28 de setembro de 1.956 felicitouno p\u00fablicamente \u201cpor el \u00e9xito art\u00edstico obtenido en La Coru\u00f1a en los actos del D\u00eda de la Provincia, donde dirigi\u00f3 personalmente a la Banda Municipal de aqu\u00e9lla ciudad en el estreno del chotis Coru\u00f1a del que es autor, dando renombre y prestigio cultural a este pueblo de Santa Comba\u201d. Como boticario descubriu unha medicina (pomada amarela) contra a sarna, que patentou. Non tivo fillos e despois de botar o resto da s\u00faa vida en Santa Comba, finou o 21 de novembro de 1.957, \u00f3s 62 anos. O seu enterro celebrouse o d\u00eda 23 con 13 sacerdotes e unha orquestra. Unha r\u00faa da localidade est\u00e1 adicada a s\u00faa persoa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Foi profesor de composici\u00f3n no Conservatorio de M\u00fasica de Valladolid onde concluiu a carreira de piano. Formou parte como arcodeonista da orquestra Sinton\u00eda e tam\u00e9n tocou na Banda de Santa Comba. Dirixiu a banda de M\u00fasica de Silleda (Pontevedra), a de Viveiro (Lugo) e da Merza (Pontevedra) coa que grabou un disco e actuou en Am\u00e9rica. As s\u00faas composici\u00f3ns encheron un disco da Banda de M\u00fasica da Garda Civil. Ten m\u00e1is dun cento de composicions propias e creou un selo musicial. O Concello adicoulle unha r\u00faa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu en Grixoa de C\u00edcere o 24 de Agosto de 1.926 e faleceu tr\u00e1xicamente nun accidente de tr\u00e1fico o 10 de novembro de 1.985, \u00f3s 58 anos de idade. Est\u00e1 soterrado en Corcubi\u00f2n de donde \u00e9 natural a s\u00faa dona. Seu pai, seu av\u00f3, e o seu irm\u00e1n tam\u00e9n foron m\u00fasicos. Empezou traballando na construcci\u00f3n, como canteiro, e foi a estudiar m\u00fasica o Conservatorio da Coru\u00f1a donde sempre acadaba sobresaintes en solfeo e harmon\u00eda. Despois de facer o servicio militar integrouse como arcode\u00f3n na orquestra Sinton\u00eda e tam\u00e9n tocaba na Banda de Santa Comba. Arredor de 1.954 pasa a ser director da banda de M\u00fasica de Silleda (Pontevedra), e o mesmo cargo desenvolveuno no ano 1.959 en Viveiro (Lugo). Posteriormente trasladouse a Valladolid donde viviu 8 anos sendo profesor no Conservatorio desta capital castel\u00e1 no curso superior de composici\u00f3n e, con 45 anos concluiu al\u00ed a carreira de piano. Xubilouse naquela cidade por enfermidade pero despois trasladouse a residir en Santiago de Compostela donde foi director doutra banda, neste caso na de Merza (Pontevedra). Con esta agrupaci\u00f3n viaxou a Venezuela en 1981 e grabou un disco. Tam\u00e9n nese mesmo ano as s\u00faas composici\u00f3ns encheron un disco da \u201cBanda de M\u00fasica de la Guardia Civil. Primera comandancia m\u00f3vil\u201d. Como compositor, ademais do seu propio nome utilizou os de \u201cR\u00edcor\u201d e \u201cOrgima\u201d. Ten m\u00e1is dun cento de composici\u00f3ns propias, entre elas unha Suite creada para a Orquestra Sinf\u00f3nica de Caracas. Puso a andar un selo de producci\u00f3ns musicais \u201cProducci\u00f3n de Discos Amigo\u201d con obras de \u201cEdiciones Coral\u201d. El Ayuntamiento le dedic\u00f3 una calle.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Estivo tres d\u00e9cadas enriba dos escenarios pasando por famosas orquestas da \u00e9poca como foron a Santa Comba na que debutou como cantante, Los Din\u00e1micos ou Los Panters. Creou a orquestra Los Seikos, xunto co seu veci\u00f1o Daniel e nos anos 80 xa chegaron a actuar en Santander.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu no lugar de Montouto e debutou como m\u00fasico os 9 anos nas festas de Bustelo despois de subir sempre os escenarios cando vi\u00f1an as orquestras a aldea, e sempre cantaba campanera, desde ese intre estivo tres d\u00e9cadas enriba dos escenarios pasando por famosas orquestas da \u00e9poca como foron a Santa Comba na que debutou como cantante, Los Din\u00e1micos ou Los Panters, \u201ccobrando mil pesetas diarias cando non hab\u00eda estradas e os instrumentos lev\u00e1vanse nos carros polas pistas de terra\u201d, alcanzando a m\u00e1is grande popularidade coa orquestra Los Seikos, que el mesmo creou xunto co seu veci\u00f1o Daniel, actualmente pianista da orquestra Compostela. Nos Seikos, unha orquestra que cando ti\u00f1a 7 membros chegou a tocar con seis metales, levaba a direcci\u00f3n, era vocalista e durante os \u00faltimos 8 anos alternaba esa funci\u00f3n coa de bater\u00eda. Nunha mesma festa chegou a compartir escenario cunhas das mellores orquestras da \u00e9poca, Los Players, Los Espa\u00f1oles de Lito Candelas, e Trebol, adem\u00e1s dunha banda dando pasarr\u00faas, e nos anos 80 xa chegaron a actuar en Santander. Os veci\u00f1os a\u00ednda se acordan dos grandes duelos musicais que os Seikos e Xuntanza, a outra orquestra que hab\u00eda no concello, ti\u00f1an no \u00faltimo d\u00eda das festas de San Pedro.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Xalleiro do ano<\/p>\r\n
<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu o 16 de xullo de 1.960, e fixoo como moitos outros fillos de xalleiros emigrantes en R\u00edo de Janeiro (Brasil), donde Santa Comba conta cunha importante colonia de veci\u00f1os e descendentes, ata o punto de que ambos municipio est\u00e1n irmandados. O cumplir os 3 anos regresou a Galicia establecendose na Coru\u00f1a que se convirte na ciudade de destino para \u00e9l e a s\u00faa familia e donde estudiou no vello colexio dos Maristas na r\u00faa Teresa Herrera. Posteriormente licenciouse en Derecho pola Universidade de Santiago.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
TRAXECTORIA<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Economista, senador, parlamentario, conferenciante e colaborador de prensa, chegou a ser presidente do Partido Socialista no Senado durante d\u00faas lexislaturas e representante de Espa\u00f1a en importantes organizaci\u00f3ns europeas como a OTAN, CE ou OCDE.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu no lugar de Freixeiro o 18 de Agosto de 1.951. \u00c9 Doutorado en Econom\u00eda pola Universidade de Santiago de Compostela (1983), en cuia Facultade de Ciencias Econ\u00f3micas e Empresariais, presidiu o seu Colexio de Decanos e Directores de Centros, sendo membro do Consello de Goberno. Na mesma Universidade imparte docencia e realiza investigaci\u00f3n na \u00e1rea de Historia e Instituciones Econ\u00f3micas desde 1977.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Entre 1982 e 1996 foi Senador electo pola provincia da Coru\u00f1a, desempe\u00f1ando o cargo de Presidente do Grupo Parlamentario Socialista do Senado de Espa\u00f1a durante d\u00faas lexislaturas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Na s\u00faa condici\u00f3n parlamentaria foi membro, en representaci\u00f3n de Espa\u00f1a, da Uni\u00f3n Parlamentaria Internacional (UPI) nas Asambleas Parlamentarios do Consello de Europa (CE), na Organizaci\u00f3n do Tratado do Atl\u00e1ntico Norte (OTAN), a Uni\u00f3n Europea Occidental (UEO) e a Organizaci\u00f3n para a Cooperaci\u00f3n e o desenrrolo Econ\u00f3mico (OCDE).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Publicou diversos traballos acad\u00e9micos sobre a Galicia contempor\u00e1nea e temas europeos. Dicta conferencias e \u00e9 colaborador habitual de diversos medios de comunicaci\u00f3n de Galicia (El Correo Gallego, Correo Televisi\u00f3n, Radio Galega, Televisi\u00f3n de Galicia y El Pa\u00eds-Galicia).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Fruto da s\u00faa actividade acad\u00e9mica, que inclue a s\u00faa inserci\u00f3n en diversos grupos de investigaci\u00f3n, son abundantes as s\u00faas publicacions, unha parte das cales, tratan sobre os problemas b\u00e1sicos do crecimento econ\u00f3mico e, entre elos, o papel motriz do sistema de transportes.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Desde 2009 \u00e9 Director Xerente da Fundaci\u00f3n dos Ferrocarris Espa\u00f1ois.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu o 8 de setembro de 1971, e fixoo como moitos outros fillos de xalleiros emigrantes en Berna (Suiza) a\u00ednda que sempre mantivo unha estreita relaci\u00f3n co noso municipio, sobre todo na infancia e adolescencia.Es licenciada en Traducci\u00f3n e Interpretaci\u00f3n (Ingl\u00e9s-Alem\u00e1n), delegada de AISGE (Actores e int\u00e9rpretes sociedad de gesti\u00f3n) y vicepresidenta de la Academia Gallega del Audiovisual.Habla alem\u00e1n, franc\u00e9s, ingl\u00e9s, italiano, gallego y espa\u00f1ol.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Su carrera comenz\u00f3 a mediados de la d\u00e9cada de 1990 en la televisi\u00f3n auton\u00f3mica gallega presentando el programa de la TVG A Repanocha, pero la fama le lleg\u00f3 con el papel de Mar\u00eda Aires en la serie Mareas Vivas, de la que fue protagonista con Luis Tosar y de la que rod\u00f3 m\u00e1s de 150 cap\u00edtulos entre 1998 y 2003. M\u00e1s tarde particip\u00f3 en otras producciones para TVG como R\u00edas Baixas o Avenida de Am\u00e9rica, adem\u00e1s de otras de \u00e1mbito estatal, como Nada es para siempre (1999-2000) o Manolo & Benito Corporeision, que fueron emitidas por Antena 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
En cine destacan sus trabajos en \u00bfA ti como se che di adeus? (1999), cortometraje de Jorge Coira, Autopsia (2002), de Milagros Bar\u00e1, El l\u00e1piz del carpintero (2003), de Ant\u00f3n Reixa, Rosas (2005), cortometraje de Mikel Fuentes, Cicatrices, cortometraje de Jairo Iglesias, Un franco, catorce pesetas (2006), de Carlos Iglesias, \u201cVida de familia\u201d (2007), de Lloren\u00e7 Soler e \u201cIspansi\u201d (2010) de Carlos Iglesias.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Sus \u00faltimos proyectos hasta la fecha han sido las pel\u00edculas El vestido (2008), de Paula de Luque y Agallas (rodada en el verano de 2008), de Andr\u00e9s Luque y Samuel Mart\u00edn, junto a Carmelo G\u00f3mez y Hugo Silva entre otros. En televisi\u00f3n, form\u00f3 parte en 2007 del reparto de la serie Efectos secundarios para la TVG y en 2008 colabor\u00f3 en Yo soy Bea y Cu\u00e9ntame c\u00f3mo pas\u00f3 entre otras.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Adem\u00e1s, fue vicepresidenta de la Academia Gallega del Audiovisual.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Filmograf\u00eda<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Cine<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
\u00bfA ti como se che di adeus? (1999), de Jorge Coira. Como Noiva.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Autopsia (2002), de Milagros Bar\u00e1. Como Amanda.
O lapis do carpinteiro (2003), de Ant\u00f3n Reixa.
Rosas (2005), de Mikel Fuentes.
Un franco, 14 pesetas (2006), de Carlos Iglesias. Como Hannah.
Cicatrices (2006), de Jairo Iglesias. Como Elena.
Vida de familia (2007), de Lloren\u00e7 Soler. Como Nuria.
Si te vira teu pai (2007), de H\u00e9ctor Carr\u00e9.
\u00d3 limia,El rio del olvido (2008) cortometraje. De Jorge Romero. Como Carmi\u00f1a.
\u201dIspansi\u201d (2011), de Carlos Iglesias. Como Rosario.
Agallas (2008) de Samuel Martin Mateos & Andr\u00e9s Luque \u00bfcomo?
El Vestido (2008) de Paula Luque (Argentina) \u00bfcomo?
Camp\u00e1s \u00bfa\u00f1o? de Jairo Iglesias \u00bfcomo?
Enemicismo \u00bfa\u00f1o?de Juanchis Lee \u00bfcomo?
Aquellos que solo existen \u00bfa\u00f1o? de Roi Parada \u00bfcomo?
Adeus \u00bfa\u00f1o? de Jorge Coira \u00bfcomo?<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Televisi\u00f3n<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Mareas vivas (1998-2002) en TVG. De TVG Como Mar\u00eda Ares (150 cap.)
Nada es para siempre (1999-2000) en Antena 3. Como Irene. (100 cap.)
R\u00edas Baixas (2000) en TVG
Avenida de Am\u00e9rica (2002) de TVG (80 cap.)
Manolo y Benito Corporeision (2007) en Antena 3. Como Rosi.
Efectos secundarios (2007) en TVG. Como Alicia.
Cu\u00e9ntame (2008) de Televisi\u00f3n Espa\u00f1ola. \u00bfComo?
Yo soy Bea (2008) de Antena 3 \u00bfComo?
Vida de Familia \u00bfa\u00f1o? de Lloren\u00e7 Soler \u00bfComo?
Autopsia \u00bfa\u00f1o? de Milagros Bar\u00e1. Forta \u00bfComo?
Abogados \u00bfa\u00f1o? de Tele 5 \u00bfComo?
Platos combinados \u00bfa\u00f1o? de TVG \u00bfComo?
Un mundo de historias \u00bfa\u00f1o? de TVG \u00bfComo?
As leis de Celavella \u00bfa\u00f1o? de TVG \u00bfComo?<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Como presentadora<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
A Repanocha (1997)
O rei da comedia (2002)
As viaxeiras da l\u00faa (2003)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Premios y Nominaciones<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Premio Mestre Mateo a la Mejor interpretaci\u00f3n femenina protagonista por Un franco, 14 pesetas.2006.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n
Naceu en Santa Comba en 1978. Se adentr\u00f3 en los estudios musicales de la mano de Mart\u00edn Mill\u00e1n. Accedi\u00f3 al Conservatorium Van Amsterdam, donde se licenci\u00f3 y complet\u00f3 el Master Degree. Fue becado por la fundaci\u00f3n holandesa Jacques Vonk Fonds para continuar sus estudios en Hungr\u00eda, en la Liszt Academy con el pianista Jeno Jand\u00f3, en Bucarest. Su pr\u00f3ximo concierto ser\u00e1 este verano en Jap\u00f3n, pa\u00eds que adora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n